LICHEŃ

Licheń

W 1813 roku Tomasz Kłossowski, polski żołnierz z okolic Lichenia, został ciężko ranny w bitwie pod Lipskiem. Dogorywając na polu walki, ujrzał świetlistą postać z orłem na piersi. Postać obiecała mu ocalenie życia, prosząc w zamian, aby w przyszłości odszukał jej wizerunek.

Niewielki obraz, odnaleziony w miejscowości Lgota pod Częstochową w 1836 roku, Tomasz umieścił w drewnianej kapliczce. W grąbińskim lesie, dwa kilometry od Lichenia.

Po śmierci Kłossowskiego zaopiekował się nim ubogi pasterz Mikołaj Sikatka. Doznawszy w 1850 roku objawienia, zaczął przestrzegać miejscową ludność przed mającą nadejść zarazą.

Epidemia cholery w 1852 roku sprawiła, że obraz uznano za cudowny. Przeniesiono go do kaplicy cmentarnej, a dwa lata później do neogotyckiego kościoła św. Doroty w Licheniu.

Po II wojnie światowej, kiedy parafię przejęli księża marianie, wzrosło jej znaczenie jako sanktuarium maryjnego. Z inicjatywy księdza Eugeniusza Makulskiego, proboszcza i kustosza, powiększono teren przykościelny. Poprowadzono alejki wiodące do licznych kaplic (m.in. Matki Boskiej Ostrobramskiej, Matki Boskiej Częstochowskiej), pomników i miejsc zadumy.

Również księdzu Makulskiemu Licheń zawdzięcza powstanie bazyliki, stanowiącej wotum narodu polskiego za dwa tysiące lat chrześcijaństwa. Budowa największej polskiej świątyni trwała 10 lat i zakończyła się w 2004 roku.

Licheńska bazylika – o wymiarach: 120 m długości (nie licząc schodów) i 77 m szerokości, z wieżą, której wysokość, mierzona od ramion krzyża, wynosi 141,59 m – jest największą katolicką świątynią w Polsce, ósmą w Europie i dwunastą na świecie. Jej złocistą kopułę widać już z odległości kilkunastu kilometrów.

Fragment książki „Najpiękniejsze miejsca w Polsce”. Wydawnictwo: Publicat. Autor tekstu: Agnieszka Pioch-Sławomirska