POZNAŃSKA FARA

Poznań. Fara.

Kościół farny znajduje się przy ulicy Klasztornej, niedaleko Starego Rynku. Został zbudowany w latach 1651 – 1697 jako świątynia jezuicka. Po kasacie zakonu w 1773 roku przekazano go poznańskiemu biskupowi. Stał się wtedy głównym kościołem parafialnym miasta – farą.

Należy do najsłynniejszych zabytków architektury barokowej w Polsce i jest najznakomitszym przykładem tego stylu w Poznaniu.

Artystyczne wzorce do jego budowy zaczerpnięto z kościołów rzymskich. Przy wnoszeniu fary pracowali znani w Wielkopolsce budowniczowie: Tomasz Poncino, rektor kolegium jezuickiego Bartłomiej Wąsowski i Jan Catenaci. Freski wykonał Karol Dankwart ze Śląska.

Kościół założono na planie krzyża łacińskiego wpisanego w prostokąt. Świątynia ma trzy nawy i transept, ponad którym umieszczono pseudokopułę, której niewielką, półtorametrową głębokość powiększa iluzyjnie malowana kompozycja. Przestrzeń wnętrza organizuje 16 monumentalnych kolumn wykonanych ze sztucznego marmuru. Wyznaczają one poszczególne przęsła nawy głównej.

O przestrzennych, kolorystycznych i świetlnych walorach kościoła decydują relacje między architekturą, rzeźbą oraz malarstwem. W farze spełniono bowiem barokowy postulat jedności sztuk.

Wielką atrakcją są organy autorstwa Friedricha Ladegasta z 1876 roku. Usłyszymy je dzisiaj podczas liturgii i koncertów.

Ołtarz główny zaprojektował Pompeo Ferrari w latach 1727 – 1732. W jego polu znajduje się obraz „Wskrzeszenie Piotrowina przez św. Stanisława biskupa”, pędzla Szymona Czechowicza, malarza barokowego.

Fragment książki „Najpiękniejsze miejsca w Polsce”. Wydawnictwo: Publicat.

Autor tekstu: Adam Soćko, Tomasz Ratajczak, Piotr Korduba